Utensilios de cociña

Ola de barro

Utensilios de cociña

Cazola de barro: empregábanse principalmente para as carnes e para os arroces;se se trataba de carnes, nos días de festa levábase a cazola coa carne adobada a un forno de leña para asar.

As cazolas máis pequenas empregábanse tamén para os pescados e o bacallao.

Mantiñan a comida moi quente durante bastante tempo.

Antes de utilizalas por primeira vez poñíanse ó lume con auga para ver se "perdían" e tamén por razóns hixiénicas.

Coplas relacionadas co casamento (2)

A muller que quere a dous

non é parva que é entendida;

cando unha vela se apaga,

outra queda encendida.

O sistema de "ir ás mozas" propiciaba moitas veces estas situacións.

Ademais, a desconfianza das mozas, o sentirse feridas no seu orgullo se o mozo as abandoaba e mesmo esta actitude como estratexia (se o home sabe que ten un competidor, poñerá máis empeño na relación e apurará o casamento) facían que este comportamento da muller non fora reprobado socialmente, do mesmo xeito que tampouco era censurado no home.

O dote

O dote era a aportación que os pais da noiva facían ó futuro xenro. Se morreran o pais, a obriga de dar o dote pasaba á persoa que recibira a millora, fora home ou muller.

O seu valor dependía principalmente da capacidade económica e das posesións da familia, pero temán doutros factores coma a idade da moza (a máis idade era precisa unha maior dote), do seu aspecto físico, das súas cualidades e tamén das condicións socioeconómicas do futuro esposo.

Cando unha familia tiña moitas fillas para casar as súas propiedades quedaban seriamente mermadas como reflexa a copla popular:

Unha filla non é nada,

dúas fillas algo son;

tres queiman a casa,

catro déixana un carbón.

Así como o enxoval era algo que a noiva aportaba ó matrimonio que administraba ela mesma, o dote, ben foran cartos, gando maior, terras ou unha mistura de todo, pasaba irremediablemente a ser administrado polo seu home e a formar parte das posesións da casa del. non así a herdanza que a muller poidera recibir que, se ben tamén gobernaba o home non era da súa propiedade.

Utensilios de cociña

Utensilios de cociña

Xerra de porcelana

Coplas relacionadas co casamento

Abondan as que resaltan as ventaxas e os inconvintes de casar cun home ou con unha muller segundo o seu oficio ou profesión.

Non te cases cun ferreiro
que che queiman as muxicas;
cásate cun carpinteiro
que che fai cousas bonitas.

Non te cases cun ferreiro
que é moi malo de lavar-e,
cásate cun mariñeiro
que ven lavado do mar-e.

Mariñeiro non,
que vai e non ven;
quero un barbeirño
que me afeite ben.

Non quero home pequeno

e máis hame de valer,

que me parece na casa

unha escoba de barrer.

Tamén as que se refiren ós casamentos a trato ou entre un vello e unha moza:

-Dime, casadiña nova, (1)
como che vai de casada;
-O meu home está moi vello,
non me sirve para nada.

Heime de casar cun vello
por fartarme de rir-e;
poñerlle a cama nun alto,
onde non poida subir-e.

(1) Outras coplas comezan do mesmo xeito:

Dime, casadiña nova,
a cor que cha levou;
pasáche-lo río cedo,
a auga te mareou.

Tamén o dote aparece no cancioneiro tradicional:

Heiche de dá-lo boi mouro
e maila vaca marela,
e maila filla máis nova,
se non queres a máis vella.

Unha filla non é nada,
dúas fillas algo son,
tras queiman a casa,
catro déixana un carbón.

Miña nai por me casar-e
ofreceume canto tiña,
agora que estou casada
pagoume cunha galiña.

Abondan as coplas que fan alusión ás difíciles condicións de vida das mulleres casadas, principalmente aquelas que teñen que convivir coa familia do home (sogros, cuñados, tíos solteiróns...)
Eu caseime por un ano
por saber que vida era;
o ano vaise acabando,
solteiriña quen me dera.

Solteiriña non te cases,
non deixes a boa vida
que algunhas de estar casadas
quéixanse ó outro día.

Menos frecuentes son as coplas postas en boca dos mozos:

Tanta laranxa podrida,

tanto limón polo chao,

tantas rapazas bonitas,

nengunha da miña man.